Artemis Işığı

Artemis, Antik Yunan mitolojisinde avın, doğanın, doğumun ve ayın tanrıçası olarak bilinir. Roma mitolojisinde karşılığı Diana’dır. En güçlü dişil arketiplerden biridir; bağımsız, bakire, kendi yolunu yürüyen, koruyucu bir figürdür.
Ama Efes’teki Artemis çok daha fazlasıdır.

Efes Artemis’i, Yunan panteonunun tanıdığı Artemis’ten ayrışan, Anadolu’nun yerli tanrıçalarıyla (Kybele ve diğer Ana Tanrıça figürleriyle) birleşmiş bir biçimdir. Efes’te tapınılan Artemis; doğurganlığı, rahim bilgisini, toprağın döngüsünü temsil eder. Göğsünü kaplayan çok sayıda yumurta ya da meme olduğu düşünülen figürü, doğanın bereket gücünün sembolüdür.

Tapınağı (Artemision), dünyanın yedi harikasından biri sayılır. Sadece dini değil; toplumsal, ekonomik ve kültürel açıdan da kadınların merkeziydi. Kadınlar burada hem rahibe hem şifacı hem de bilgeliğin taşıyıcısı olarak yetişirdi.
Modern astrolojide Artemis doğrudan bir gezegenle temsil edilmez. Ancak onun enerjisini taşıyan asteroitler ve semboller mevcuttur. En yakını şunlardır:

1. Asteroid Diana (78)

Artemis’in Roma’daki ismi olan Diana, doğrudan onunla bağlantılıdır. Haritada bulunduğu burç ve ev, kişinin bağımsızlık ihtiyacını, doğa ile bağını ve kadınlık gücünü nasıl yaşadığını gösterir.
• Örneğin Diana Koç’ta ise kişi çok güçlü bir kişisel özgürlük ihtiyacı içindedir.
• 4. evde ise, bu güç aileden gelen bir bağla taşınır; annesel ya da atalara dair.

2. Asteroid Artemis (105)

Artemis adıyla geçen bu asteroid, kişinin doğaya, yalnızlığa ve sezgiye dair bağlantılarını anlatır. Meditasyon, içsel yolculuklar, ay ritüelleriyle ilişkili bir enerji verir.

3. Asteroid Selene (580)

Ay’ın tanrıçası olarak Artemis’in kardeşi sayılan Selene, sezgi, rüya ve geceyle olan bağlantıları güçlendirir.

4. Ay’ın Fazları

Ay fazları, Artemis’in ruh halidir. Yeniay onun içe çekildiği, dolunay ise tam gücünde parladığı zamanlardır.**

Saygılar

Sinem Algan